Artık insanlar bir şey yaptığında canım acımıyordu. Ya da ben öyle olduğunu sanıyordum. Her kanayışımda yaramı kendim sarmaya çalışmam gibi...Her yalnızlığımda daha da kendime sarılmam gibi... Kimseyi üzmemeye çalışmamam gibi ... Ve artık insanlar bir şey yaptığında konuşmamam gibi...Sessizliğin en büyük cevap olduğunu bana hayat öğretti. Her sevdiğimin bana ait olmadığını öğrettiğinde... Hayatta en çok korktuğum şey yaşım ilerlediğinde yalnız kalmaktı. Onunda korkunç bir şey olmadığını öğrendim. Hayat bizi her sınadığında ya da hep beni sınadığında hep çok ölmek istediğimi hatırlıyorum. Kendime bile ifade edemediğim kelimelerin altında boğulduğumda aslında hayat karşısında hep çok güçlü durduğumu sandığımı ama çok güçsüz olduğumu öğrendim. Hayatta her shaip olduğum insan tek tek elimden kaydığında her tutunduğum erkeğin aslında beni hiç sevmediğini öğrendiğimde yaşadığım depresyonu paylaşacak kimse bulamadığımda yazmaya basladım. Acımı artık tasıyayamıyor kendimi ifade edemeyecek kimseye derdimi anlatamayacak kadar yorgun hissediyordum. Her yeni ilişkide hep yürümesini çok dileyip sofistike aşk masalına inanıp sonunda acılı biten edebi bir yalnızlık yaşıyordum ...